4.- ALDERDI EMOZIONALA ETA EDUKIAK

Sarritan alderdi emozionalari ez zaio esplizituki arretarik jartzen, ez dago horretaz hitz egiteko lekurik. Etxean hitz egiten dutela uste izaten dugu, baina haurrak etxetik kanpora ere ordu asko pasatzen dituzte eta interes asko dituzte. Askotan zera entzuten da: “haur honek arazoak baldin baditu, joan dadila orientatzailearengana edo psikologoarengana”. Zergatik lotzen dugu alderdi emozionala beti arazoekin? Batzuetan hala izango da, arazoren bat edukiko du, baina ez beti. Besterik gabe, sentitzen denaz hitz egiteko beharra ere izan daiteke.

Badago beste kontu bat ere: edukiak eta alderdi emozionala bereiztu egiten ditugu. Badirudi horiek aparte landu behar direla eskolan, eta horregatik esaten da ez dagoela denborarik. Batzuetan hala diote irakasleek: “ezin dugu denbora guztian gauza horiekin aritu, beti asanbladak eginez, terapeutak bagina bezala”.

Nire aburuz, gero eta garbiago daukat gelan gertatzen den oro alderdi emozionalarekin zerikusia duela. “Beheko pisua” deituko diogu alderdi emozionalari, norberaren barruan egosten den guztiari, ikaragarri gustatzen zaigun guztiari, beldurra ematen digun guztiari, segurtasun eza sortzen digun guztiari, zalantza eta desio guztiei. Iceberg-aren punta ikusten den moduan, burua ikusten zaigu guri, baina azpian hori guztia dago, askoz handiago dena eta behean dagoena. Askotan sentitzen dut taldea mugitzen duena, lan egiteko gogoa sortzen duena eta interesgarria dena beheko pisu horretatik ateratzen dela. Ez diot meriturik kentzen ikasteari, beharrezkoa baita bizitzen jarraitzeko. Baina izan dadila beheko sustraiekin lotura duen ikasketa. Zeren lotura hori ez baldin badago, ikasteagatik ikastea da, azterketetan bezala. Behin azterketa egindakoan, ahaztu egiten da. Aitzitik, benetan desio dugulako ikasten badugu, barrutik irteten zaigulako, beste kontu bat da. Nahi dugulako ikasten badugu ez zaigu ahaztuko.

Klase orduetan denbora tarte bat eduki behar dugu haurrek beren sentimenduak adierazteko, besteei laguntzeko eta bizitzan gertatzen diren gauza horiek ikusteko: jaiotza, heriotza, elkar jotzea, iseka egitea, laguntzea, baztertzea, kexatzea, gezurrak esatea, lagunei molestatzea, frustrazioak gainditzea…Beraz, uste dut lan proiektu guztiek norbaiten kezka, gertatzen zaiona, kuriositatea…landu beharko dutela, hau da, zerbait berea, bere bizitza pertsonal, afektibo eta familiarrekoa. Beste modu batera esanda, goiko pisuko gauzak landuz, beheko pisuko gauzak ateratzen direla.

Laburbilduz, irakasleok haurrei lagundu behar diegu proiektuen bitartez haien sentimenduak, emozioak eta kezkak adierazten, ondoren haien nortasuna eraiki dezaten, hau da, edukiak landu haurren emozioak kontuan hartuz. Izan ere, ezin dugu alderdi emozionala alde batean utzi, ikaskuntza prozesuaren barne egon behar baita.

3.-NEKANE OTXOA

Hirugarren aste honetan Didaktika Orokorra ikasgaian Nekane Otxoaren bideo interesgarri bat ikusi dugu. Nekane Arrankudiagako eskolako zuzendaria da eta bideo honen bitartez hainbat proiektu erakusten ditu haurrek irakurtzen eta idazten ikas dezaten modu dinamiko eta erakargarri batean. Nekanek antolatutako proiektua Haur Hezkuntza eta Lehen Hezkuntzan gauzatzen da, bi zikloetan berdina da koherentzia mantentzeko. Bestalde, proiektu honen xedea da umeak errealitatea ulertzea, gure burua errealitatera moldatzea. Honekin haurrek irudimena martxan jarriko dute eta mundua ezagutzeko kuriositatea proiektu honen bitartez asetuko dute.

Proiektuan hainbat ezaugarri ditu: gela ponifonikoa da, hots, haurren iritziak eta ikuspuntuak kontuan hartzen dira, horrela aniztasuna sustatuz. Proiektuaren bidez, klasean komunitaten bat eratzen da eta horrek interakzioa egotea dakar.

Ildo beretik, proiektuaren unitaterik garrantzitsuenak ulertu ahal ditugun testuak dira. Testua komunikatzeko funtzioa duen guztia da. Zentzua duten testuak lantzen dituzte umeek, horren bidez, ezagutza (matematika, hizkuntza...) desberdinak lantzen dituzte. Gainera, testu bat lantzeko bi aldagai daudela adierazi du Nekane Otxoak: alde batetik, umea esaten duena inportantea dela; beste alde batetik, zelan esaten dugun, zelan antolatu behar dugu testua nahi duguna azaltzeko.

Laburbilduz, Nekane Otxoaren helburua da klaseetan aniztasuna egotea eta komunikazioa lantzea da. Gehiago jakinez gero hemen behean utziko dizuet bideoa.

Laster arte.

2.-LOGOFOBIA

“Lan modularra”, “azterketa” eta “Didaktika orokorra”. Hiru hitz desberdin baina aldi berean loturarenbat dutenak. Hirukote honek hezkuntza-sistemarekin zerikusia du. Kontua da, hiru hitz sinple eta normalak izanik, beste edozein hitz bezalakoak, itxuraz, hauek entzutean beldurra sorrarazten digutela. Nire kasuan, oporretatik bueltan etengabe aritu dira irakasleak hitz eder hauek helarazten eta nahigabe tentsio, urduritasun baita beldur pixka bat ere eragiten didate. Zergatik diegu nolabaiteko beldurra hitz arrunt batzuei?

Nire aburuz, ez diegu beldurra hitzei baizik eta ezezaguna den horri, ezjakintasunari. Nahiz eta materia ikasia eduki, azterketara urduri joaten gara zer sartuko den ez dakigulako; lan famatu horri, “lan modularra” deiturikoari, beldurra diogu etengabeko zalantza batean murgilduta gaudelako, ondo edo gaizki egiten ari garen ez dakigulako. Hirugarren hitzari dagokionez, urduritasuna eragiten digu, ikasgaia berria baita. Beraz, badirudi fobia moduko bat diegula hitz batzuei, hau da, logofobia edo verbofobia daukagula.

Hori dela eta, nire ustez, irakasleak izango garen heinean, hitzei benetako zentzua ematen hasi behar gara, aspektu negatiboak alde batera utzita. Halaber, motibazioa ezinbestekoa da hitz hauei fobia ez izateko eta ezezaguna den horri beldur barik eta segurtasun osoz  aurre egiteko. Irakasleok saiatu behar gara ikasleei txiki-txikitatik hitzen edertasuna irakasten, ikustarazten, eta haien mintzaira maitazen, noizbait gure hizkuntza maiteari fobia izatera ailegatzea gauza pentsaezina delako.

1.-SARRERA

Kaixo guztioi!

Arrate Llorente naiz, Bilbotarra. Gasteizen Haur Hezkuntza ikasten ari naiz eta blogg edo portafolio honen bitartez klasean egiten ditugun lanak edota nire hausnarketak argitaratuko ditut, eta noski, hemen agertuko diren sarrera guztiak hezkuntza munduari buruzkoak izango dira.

Aurkeztu ondoren, lehenengo sarrera honetan Didaktika Orokorra izeneko ikasgaian egin ditugun mapa mental batzuk utziko ditut. Mapa mental hauek Heziberri delako Haur Hezkuntzaren dekretu edo curriculuma bi eskemetan laburtuta agertuko da. Izan ere, klaseak hasi zirenetik ikasgai honetan curriculumarekin egon gara lanean ezinbestekoa baita gu etorkizunean Haur Hezkuntzako irakasleak izan nahi dugunez curriculum hori ondo eta modu egokian erabiltzea.

Lehenengo argazki honetan heziberriren hasiera da, 6 kapitulutan banatuta.

I.KAPITULUA: xede orokorrak. 

II.KAPITULUA: Oinarrizko konpetentziak.

III.KAPITULUA: Curriculumaren antolamendua.

IV.KAPITULUA: ikastetxeen autonomia eta proiektu instituzionalak. 

V.KAPITULUA: tutoretza, orientzazioa eta aniztasunaren trataera. 

VI.KAPITULUA: ikasleen ebaluazioa eta maila-igoerak. 

Bigarren, heziberriren 2. mapa kontzeptuala da, luzeegia denez bi eskemetan banatu dugu. Bertan, dekretuaren ezaugarri nagusienak agertuko dira:

Oinarrizko konpetentziak. 

Esperientzia eremuak. 

Errealitatea ulertzeko moduak eta ikasteko egoerak. 

Nortasunaren eraikuntza. 

Pertsonaren eta inguruaren arteko komunikazioa lantzea. 

Metodologia konpetentzien araberako hezkuntzaren ikuspegitik.

Azkenik, mapa kontzeptualean eskola eta curriculumaren deskribapena, lanaren faseak, txosten idatzia eta lan-taldeak nola antolatu eta kudeatu behar diren azalduko da.

Mapa mental hauek taldeka egiten jarduera interesgarria izan da, curriculuma oso luzea eta ulertzeko konplexua denez eskemak egitea beharrezkoa izan da dekretua laburtzeko eta ulerterraza izateko. Argazki hauei esker HH-ko curriculuma zeri buruz hitz egiten duen ikasi dugu.